ทุกๆ การเดินทางร่วมกัน มักจะมีการลาจากรออยู่ปลายทางเสมอ

ทุกๆ การเดินทางร่วมกัน มักจะมีการลาจากรออยู่ปลายทางเสมอ

กำแน่น เท่าใดก็สูญเสีย มากเท่านั้น เหมือนกับการกำทรายนั่นแหละ ยิ่งคุณกำแน่น ทรายก็ร่วงออกจากมือมากเท่านั้น ที่ควรถนอม จงรู้ถนอม เพราะเมื่อใด ที่คุณสูญเสียไป สิ่งนั้น คนนั้นอาจเป็นสิ่งที่มีค่า ที่ทำให้คุณเจ็บปวดและ เ สียใจที่สุดก็เป็นได้ เมื่อใดที่รู้สึกสิ้นหวัง หากอยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ

แต่เมื่อร้อง จนหนำใจแล้ว ก็ต้องลุกขึ้นยืนหยัด อีกครั้ง ให้ได้ความซาบซึ้งทดแทนความผูกพันไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นใคร เพื่อนหรือคนแปลกหน้า คุณต้องเรียนรู้ที่จะยิ้ม แม้ในใจจะร่ำไห้ สะอื้นสักเพียงใด เพราะมนุษย์ ทุกคนต่างมีความเห็นแก่ตัว จึงอย่าไปคาดหวัง ว่าจะมีใครดีต่อคุณ

โดยปราศจากเงื่อนไข หากใครคนหนึ่งไม่มีค่าเพียงพอ ให้คุณถนอม ก็ต้องฝึกปล่อย ฝึกวาง ฝึกทิ้งอย่าเลือกคบคน เพราะคุณ ก็เป็นคนธรรมดา เหมือนคนอื่นทั่วๆ ไปพ่อแม่คือ คนที่รักและปรารถนาดี ต่อคุณมากที่สุด อย่าคิดถึงท่านเฉพาะ ตอนไม่มีเงิน อย่าคิดว่าในสายตาพ่อแม่ คุณยังเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลา อันนี้ก็ถูก ถูกในมุมของพ่อแม่ แต่ไม่สงสารพ่อแม่เหรอ

ที่มีลูกไม่รู้จักโตสักที ไม่มีอะไรเหมือนเดิมเ พราะทุกสิ่งเปลี่ยนไป ทุกเวลาทุกนาที อย่าเอาวิธี การเก่ า ๆ มาแก้ไขปัญหา คนสองคนรักกัน อาจไม่ได้อยู่ด้วยกัน ตลอดเวลา อย่าเอาแต่พร่ำเพ้อ อย่าเอาแต่เรียกร้อง เพราะสิ่งนี้อาจเป็นชนวน ที่ทำให้คนสองคนห่างไกลกั น มากกว่าเดิม หนทางของชีวิตนั้น ยาวไกลจงเรียนรู้ ที่จะเดินลำพังบ้าง เผื่อวันใดที่คนอื่น

ไม่ได้สนใจ คุณเหมือนเดิม ก็ไม่ต้องเสียใจ เพราะทุกคนต่าง มีเส้นทางของชีวิต ที่ต้องเดินเหมือนกัน ไม่มีใครเดินเคียงคู่คุณ ไปจนถึงปลายทาง อย่าให้ใครคนใดคนหนึ่งหรือเรื่องราวใดเ รื่องราวหนึ่ง กลายเป็นทั้งหมด ในชีวิตคุณความโชคร้ายของมนุษย์ ถือกำเนิดขึ้น จากการไม่ชอบ ที่จะอยู่เพียงลำพัง

ขอขอบคุณ yakrookaset